Ιστορία της Τέχνης σελίδα 1
Οι πρώτες ζωγραφιές
Τα πρώτα δείγματα ζωγραφικής επικοινωνίας ανακαλύφθηκαν πριν ακόμα ο άνθρωπος ανακαλύψει και αναπτύξει τη δομημένη γλώσσα και την ομιλία. Αυτά τα δείγματα ζωγραφικής απεικόνισης βρέθηκαν μέσα σε σπηλιές, οι οποίες αποτελούσαν τα καταφύγια και τις κατοικίες των προϊστορικών ανθρώπων. Πρόκειται για τις λεγόμενες βραχογραφίες, δηλαδή σχέδια και χαράγματα πάνω στις πέτρινες επιφάνειες των σπηλαίων. Για τους ανθρώπους εκείνης της εποχής, το σχέδιο δεν ήταν χόμπι ή διακόσμηση, αλλά ζήτημα επιβίωσης. Ο πρωταρχικός στόχος αυτών των βραχογραφιών ήταν η εκμάθηση του κυνηγιού. Οι προϊστορικοί άνθρωποι προσπαθούσαν να αποτυπώσουν στους βράχους με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια, το είδος του ζώου, για να αναγνωρίζουν οι νέοι κυνηγοί τα θηράματα και τη συμπεριφορά τους. Βέλη και δόρατα σε συγκεκριμένα σημεία του σώματος του ζώου, δείχνοντας πού ακριβώς έπρεπε να χτυπήσουν ώστε το θήραμα να μην ξεφύγει. Η ζωγραφική λοιπόν γεννήθηκε ως η πρώτη παγκόσμια γλώσσα επικοινωνίας πριν από τις λέξεις.
Η πορεία της ζωγραφικής.
Όταν πλέον οι άνθρωποι άρχισαν να αναπτύσσουν πολιτισμό και γλώσσα, ο ρόλος της ζωγραφικής άλλαξε ριζικά.
Δεν ήταν πια ένα απλό εργαλείο επιβίωσης για το κυνήγι, αλλά άρχισε να λαμβάνει βαθύ θεολογικό, πολιτισμικό και ιστορικό χαρακτήρα.
Οι καλλιτέχνες έπαψαν να σχεδιάζουν απλές, αφαιρετικές μορφές στους βράχους. Πλέον, οι ζωγραφιές προσπαθούσαν να αγγίξουν την τελειότητα και τη λεπτομέρεια, αποτυπώνοντας θεούς, βασιλιάδες, ιστορικές μάχες, αλλά και την καθημερινή ζωή των οργανωμένων κοινωνιών.
Μέσα στην πορεία της ανθρώπινης ιστορίας, παρατηρούμε μεγάλες αλλαγές από εποχή σε εποχή:
Στην Αρχαιότητα: Η ζωγραφική και το σχέδιο απέκτησαν αυστηρούς κανόνες, γεωμετρία και αναλογίες, με σκοπό να υμνήσουν το θείο και την αρμονία του ανθρώπινου σώματος.
Στον Μεσαίωνα: Το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε σχεδόν αποκλειστικά στη θρησκευτική πίστη, με τις μορφές να γίνονται πιο πνευματικές και επίπεδες.
Στην Αναγέννηση: Έγινε η μεγάλη επανάσταση. Οι καλλιτέχνες ανακάλυψαν ξανά την προοπτική, τη γεωμετρία του χώρου και τη φωτοσκίαση, φτάνοντας τη λεπτομέρεια και τον ρεαλισμό σε επίπεδα που έμοιαζαν αληθινά.
Κάθε ιστορική περίοδος άλλαζε τον τρόπο που έβλεπε τον κόσμο, και αυτή η αλλαγή αποτυπωνόταν πάντα στις γραμμές και στα χρώματα των έργων της.
Τα υλικά της ζωγραφικής
Σε εκείνες τις πρώτες εποχές της ανθρώπινης δημιουργίας, τα εργαλεία των καλλιτεχνών ήταν τόσο απλά όσο και η ίδια η φύση γύρω τους.
Δεν υπήρχαν καταστήματα εικαστικών, οπότε οι άνθρωποι έπρεπε να επιστρατεύσουν τη φαντασία τους για να κατασκευάσουν τα υλικά τους.
Τα πρώτα πινέλα: Φτιάχνονταν από τρίχες ζώων (όπως αλόγων, χοίρων ή ασβών), τις οποίες έδεναν προσεκτικά με δερμάτινα κορδόνια ή φυτικές ίνες πάνω σε μικρά ξύλα ή κόκκαλα.
Σε παλαιότερες εποχές, χρησιμοποιούσαν ακόμα και τα ίδια τους τα δάχτυλα, κομμάτια από δέρμα ζώων ή τσακισμένες άκρες από κλαδιά δέντρων.
Χρώματα από τη φύση: Οι ζωγράφοι συνέλεγαν τις χρωστικές ουσίες απευθείας από το περιβάλλον τους. Χρησιμοποιούσαν χώμα, αργίλιο (πηλό) και ορυκτά για να πάρουν γήινες αποχρώσεις (όπως η ώχρα, το καφέ και το κόκκινο).
Το μαύρο το έπαιρναν από το κάρβουνο της φωτιάς, ενώ για το λευκό χρησιμοποιούσαν κιμωλία ή ασβέστη.
Οι σκόνες από λουλούδια: Παράλληλα, για να εμπλουτίσουν την παλέτα τους με πιο ζωντανά και ιδιαίτερα χρώματα, οι αρχαίοι καλλιτέχνες μάζευαν διάφορα φυτά και άνθη.
Αποξήραιναν τα πέταλά τους και τα έτριβαν προσεκτικά μέχρι να γίνουν μια λεπτή χρωματιστή σκόνη, προσφέροντας έτσι στο έργο τους αποχρώσεις που δεν μπορούσαν να βρουν στα πετρώματα.
Η ανάμειξη (Τα συνδετικά υλικά): Για να μπορέσουν αυτές οι σκόνες από τη φύση και τα λουλούδια να κολλήσουν στον βράχο ή στους τοίχους και να μη σβήνουν, τις ανέμιγαν με υγρά στοιχεία όπως ζωικό λίπος, αίμα, ασπράδι αυγού, νερό ή ακόμα και φυτικούς χυμούς.
Αυτή η άμεση σύνδεση με τη φύση αποδεικνύει ότι η ανάγκη του ανθρώπου να σχεδιάσει και να εκφραστεί ήταν τόσο δυνατή, που μετέτρεπε τα πιο απλά φυσικά υλικά σε αθάνατα έργα τέχνης που άντεξαν χιλιάδες χρόνια.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...